Demony przeszłości powracają

Zamordowana zostaje Wiktoria Jeromina, młoda kobieta, sekretarka w prywatnej firmie handlowej. Śledztwo w tej sprawie prowadzą śledczy z zespołu Wiktora Gordiejewa, jednak okazuje się, że któryś z funkcjonariuszy jest na usługach mafii. Szef może zaufać tylko Anastazji Kamieńskiej, tak więc analityczka, która do tej pory pracowała tylko za biurkiem musi zająć się pracą śledczą...

"Skradziony sen" to trzecia z kolei powieść Aleksandry Marininy, której bohaterką jest major Nastia Kamieńska. Tym razem musi ona przełamać swoje, wręcz patologiczne, lenistwo i ruszyć w teren, przesłuchiwać świadków, współpracować z osobami spoza swojego zespołu, a równocześnie znaleźć dowody na to który z kolegów jest zdrajcą. I chyba to ostatnie zadanie jest dla Nastii najtrudniejsze - śledzenie kolegów, którym do tej pory mogła (a często musiała) ufać, to zdecydowanie mało przyjemna czynność.
Śledztwo też idzie jak po grudzie - od śmierci Wiki minęło już kilka tygodni, świadkowie zmieniają zeznania lub znikają, coraz więcej faktów sugeruje, że w sprawę zamieszana jest jakaś potężna organizacja i Nastii zaczyna grozić realne niebezpieczeństwo. Przez przypadek Kamieńska trafia na wydaną za granicą książkę, której fabuła dziwnie przypomina pewną zbrodnię sprzed lat, a grafika na okładce ilustruje koszmarny sen, który przez lata dręczył zamordowaną dziewczynę.

"Ukradziony sen" to, oczywiście oprócz historii kryminalnej, całkiem zgrabna powieść psychologiczna, która pozwala czytelnikowi lepiej poznać major Kamieńską, jej charakter i system wartości. I jak dla mnie niezbyt sympatyczna ta Nastia. Lenistwa nie biorę pod uwagę, bo sama też nie mam w tym temacie zbyt czystego sumienia, ale co do innych cech pani major to na prowadzenie wysuwa się egoizm w połączeniu z egocentryzmem...

Książka jest sprawnie napisana, fabuła przemyślana, sporo w niej ciekawych faktów z życia rosyjskich milicjantów końca ubiegłego wieku, ale trochę dłużyzn się autorce trafiło. Szczególnie irytujące są fragmenty w których Nastia użala się nad sobą i swoim losem - spokojnie mogła sobie autorka darować te biadolenia.
Ale to tylko drobna wada, a cała powieść jest zdecydowanie godna polecenia.

Jasnowłose tancerki strzeżcie się...

Paryż, sierpień 2008 roku - Cesar Bresson, inspektor paryskiej policji poznaje w przeddzień swojego ślubu tajemniczą Lolę, tancerkę i striptizerkę z nocnego klubu. Spędza z nią noc, jednak następnego dnia bierze ślub z Joan - sądzi, że zdoła zapomnieć o przypadkowej znajomej. Kiedy dociera do niego, że nie potrafi żyć bez Nadii (to prawdziwe imię tancerki, Lola to sceniczny pseudonim) i chce odejść od żony okazuje się, że ta ostatnia spodziewa się dziecka. Policjant prowadzi podwójne życie, ciągle oszukuje żonę, a równocześnie nie jest w stanie spełnić obietnic, które składa Nadii. Sytuacja komplikuje się, kiedy Bresson zaczyna prowadzić śledztwo w sprawie tajemniczych morderstw, których ofiarami są tancerki o określonym typie urody. Lola-Nadia może stać się kolejną ofiarą psychopaty.

Chociaż akcja książki toczy się we współczesnym Paryżu okazuje się, że początków sprawy należy szukać w Polsce, gdzie pod koniec lat 90-tych zamordowana zostaje siedemnastoletnia dziewczyna...

Agnieszka Fibich to autorka mająca na swoim koncie jak na razie dwa kryminały - pierwszy z nich pt. "Dopóki widzę twój cień" ujrzał światło dzienne w 2008 roku, natomiast trzy lata później, w 2011 roku ukazało się "Requiem dla tancerki".

Akcja książki rozwija się dynamicznie, postacie są ciekawe i nieszablonowe. Zwłaszcza główny bohater udał się autorce. Cesar to facet z problemami, i nie chodzi tu tylko o jego skomplikowaną relację z żoną i kochanką. Inspektor Bresson niejednokrotnie wykazuje się egoizmem, jest nieco neurotyczny, zdarza mu się przedłożyć sprawy osobiste nad dobro śledztwa, a nawet zataić posiadane wiadomości, które mogłyby zmienić kierunek prowadzonego dochodzenia. Z drugiej strony to człowiek inteligentny, kojarzący ze sobą nieistotne, zdawałoby się, fakty, taki, który potrafi myśleć i działać nieszablonowo.

Paryska policja przedstawiona w książce Agnieszki Fibich to też całkiem osobna historia - pomiędzy poszczególnymi wydziałami trwa wojna podjazdowa, utrudnianie śledztwa czy celowe niedostarczanie potrzebnych dokumentów to rutyna. Nie ma tu "braterskiej" współpracy, którą znamy z szeregu książek i filmów o kryminalnej tematyce, komisariat to przysłowiowe gniazdo os, gdzie sukces odniosą tylko najlepsi.

"Requiem dla tancerki" to świetny kryminał. Polecam:)

Przeczytane w busie - część druga

Po raz kolejny zbiorowo o książkach przeczytanych w podróży - tym razem thriller, kryminał i powieść obyczajowa. W takiej właśnie kolejności.

Olga Rudnicka należy już na stałe do grona moich ulubionych autorek - głównie ze względu na dwa tomy przygód siostrzyczek Sucharskich, ale i pozostałe książki czytało mi się całkiem przyjemnie. I tak od ubiegłego roku na mojej półce czekała na swoją kolej jedna z poprzednich powieści jej autorstwa, mianowicie "Lilith".

Lidia i Piotr Sianeccy przeprowadzają się do starego dworku położonego w pobliżu niewielkiego miasteczka. Dom stanowi spadek po dalekim krewnym Piotra, trzeba go wyremontować, ale Piotrowi bardzo zależy aby w nim zamieszkać. Lidka ma co do tego miejsca jakieś niejasne wątpliwości, ale składa je na konto swojego stanu, bowiem spodziewa się dziecka.

Początki bytowania na nowym miejscu zdają się potwierdzać obawy kobiety - ma koszmary, nie może nawiązać poprawnych stosunków z gospodynią, męczy ją remont i snujący się po domu robotnicy. Nie znajduje zrozumienia u męża - Piotr bagatelizuje wszystkie jej obawy. Pewnym pocieszeniem jest dla Lidii znajomość z Edytą Mielnik, właścicielką sklepiku z magicznymi gadżetami - w Lipniowie miały miejsce procesy czarownic i teraz miasto promuje się poprzez różnego rodzaju akcje z magią i czarami w tle. Magiczna turystyka przynosi całkiem niezłe zyski, więc kiedy w okolicy zaczynają ginąć młode dziewczęta wszystkim, nawet policji, zależy na tym aby sprawę jak najszybciej wyciszyć...

"Lilith" to książka zupełnie odmienna od pozostałych, które wyszły spod ręki Olgi Rudnickiej - brak tu poczucia humoru typowego dla tej autorki, nie ma zwariowanych bohaterek ani serii zabawnych zbiegów okoliczności. Książka ma bardzo mroczny klimat, wzmocniony jeszcze opisami makabrycznych zdarzeń z XIX-wiecznej historii miasteczka. Atmosfera tajemnicy i grozy zagęszcza się wokół Lidki, kobieta niemal odchodzi od zmysłów, a Edyta, pomimo całej sympatii, nie bardzo może jej pomóc...

Powieść czyta się całkiem przyjemnie, chociaż bez fajerwerków - zdecydowanie nie jest to najlepsza książka pani Olgi. Sporo w niej informacji na temat kultu wicca - religii neopogańskiej, związanej z porami roku i mającej bogato rozwinięty ceremoniał, jednak moim zdaniem doczepiono ten wątek trochę na siłę.

Fabuła dosyć przewidywalna, aczkolwiek "te książki" (w sensie tematyki) tak mają.

Można przeczytać...

****************************************************

Jeśli chodzi o amerykańską pisarkę Marthę Grimes to po raz pierwszy spotkałam się z jej książką przy okazji czytanego kilka miesięcy temu kryminału "Pod anodynowym naszyjnikiem". Tym razem, dzięki uprzejmości Viv miałam możliwość zapoznać się z pierwszym tomem cyklu o nadinspektorze Jurym noszącym tytuł "Pod Huncwotem".

Long Piddleton to niewielkie miasteczko w środkowej Anglii gdzie wszyscy się znają, a każdy obcy może zburzyć święty spokój miejscowej społeczności. Tak też dzieje się w pewien grudniowy wieczór - w pubie "Pod Huncwotem" zostaje popełnione morderstwo. Ofiarą jest człowiek, który właśnie przybył do miasta, a w lokalu znajduje się kilka osób z miejscowego towarzystwa - czyżby mordercą był ktoś z nich? Mieszkańcy jeszcze nie ochłonęli po tej zbrodni, kiedy w innym pubie ginie kolejny nieznajomy... Dwa trupy to już seria, więc miejscowa policja otrzymuje wsparcie w postaci londyńskich funkcjonariuszy.

Nadinspektor Richard Jury próbuje znaleźć coś co łączyłoby obydwie ofiary, sądzi bowiem, że panowie znaleźli się w mieście z jakiegoś konkretnego powodu. Śledztwo idzie po przysłowiowej grudzie, właściwie nikt nie ma pewnego alibi na czas popełnienia zbrodni, a jakby tego było mało w kolejnym pubie ginie jeszcze jeden nieznajomy...

Książka, jak na kryminał przystało, trzyma w napięciu, kiedy już czytelnikowi wydaje sie, że rozwiązał zagadkę i wie "kto zabił" autorka serwuje nam zwrot akcji, który burzy nasze hipotezy - można powiedzieć, że naśladuje tu Martha Grimes sposób prowadzenia akcji przez Agathę Christie. Ale akurat Agathę warto naśladować;)

Autorka stworzyła całą plejadę ciekawych postaci - nie tylko pierwszoplanowych, ale również w tle. Bohaterowie są bardzo prawdziwi, mają swoje słabostki, tajemnice, wady i zalety, tak więc czytelnik może sobie wyrobić do nich osobisty stosunek. 

Tak przy okazji - cykle powieściowe, nawet takie gdzie każda książka stanowi osobną całość warto jednak czytać po kolei. Chociażby dlatego, że w kolejnych tomach mogą się pojawić postacie, które główny bohater poznał już wcześniej. Tak jest i w tym przypadku - w Long Piddleton mieszka Melrose Plant, były arystokrata, profesor literatury, z którym Jury się zaprzyjaźnia i później niejednokrotnie prosi o pomoc przy prowadzonych śledztwach.

Ciekawa książka - polecam.

*********************************************** 

Niejednokrotnie się zdarza, że dopiero kiedy ktoś odejdzie na zawsze dociera do nas, że nie zdążyliśmy powiedzieć mu czegoś bardzo ważnego. Niestety, wtedy jest już za późno... A co by było gdyby ktoś dał nam możliwość porozmawiania ze zmarłym?

Julia Walsh przygotowuje się właśnie do ślubu. Jej matka nie żyje, a z ojcem od wielu lat nie utrzymuje niemal żadnego kontaktu. Cztery dni przed terminem planowanej uroczystości kobieta dowiaduje się, że ojciec zmarł, a ceremonia pogrzebowa ma się odbyć w dniu, kiedy miała wyjść za mąż. Ślub zostaje przełożony, a nazajutrz po pogrzebie Julia otrzymuje tajemniczą przesyłkę. Kiedy już udaje się jej otworzyć ogromną skrzynię znajduje w niej... ojca. Szybko okazuje się, że jest to ultranowoczesny robot, wyposażony w pamięć Anthony'ego Walsha oraz część jego neuronów (cokolwiek to znaczy). Julia zyskuje niesamowitą szansę - może wreszcie porozmawiać z ojcem, oczyścić się z zadawnionych żalów i, być może, zrozumieć motywy jego postępowania. Julia dowiaduje się również, że Thomas, jej ukochany sprzed lat nie zginął w Afganistanie. Czy można jednak wszystko naprawić w ciągu siedmiu dni?

"Wszystko, czego nie zdążyliśmy powiedzieć" to powieść obyczajowa, której autorem jest Marc Levy, jeden z najpopularniejszych obecnie pisarzy francuskich. Cechą charakterystyczną jego książek jest element magii i tajemnicy, której doświadczają bohaterowie i która w znaczący sposób kieruje ich życiem. 

Julia zyskuje możliwość poznania ojca ze strony z jakiej go zupełnie nie znała - wędruje wraz z nim w przeszłość, w czasy kiedy był biednym zdemobilizowanym żołnierzem, poznaje historię spotkania swoich rodziców, oraz okres zanim ojciec zaczął odnosić sukcesy w interesach, a mama była jeszcze zdrowa. Julia i Anthony starają się jak najlepiej wykorzystać czas, który podarował im los i zaawansowana technologia. Szczególnie Julia musi sobie jasno odpowiedzieć na pytanie co w jej życiu jest najważniejsze.

Nie przepadam za takimi powieściami, bo właściwie od początku wiadomo jak się skończą i na kilometr zalatują romansem, ale tę akurat mogę z całą odpowiedzialnością polecić - sympatyczna lektura na długi wieczór po ciężkim dniu...

Magiczne przygody Franka i jego przyjaciół

 Rodzina Franka zamieszkała w nowym domu z dużym ogrodem. Podobno dawno temu mieszkał to pewien pechowy czarodziej, który zniknął w tajemniczych okolicznościach. Chłopiec przeprowadza badawczą wyprawę na strych i odkrywa tam stary drewniany stół oraz mówiącego ludzkim głosem szpaka. Okazuje się, że stół jest zaczarowany, a jego szuflada przenosi Franka (zmniejszonego uprzednio do wzrostu przeciętnego krasnoludka) do ogrodu. Przeżyje tam niesamowite przygody - to będą niewątpliwie wspaniałe wakacje...

Lech Zaciura to autor o którym pierwszy raz usłyszałam przy okazji "Rozmowy z pisarzem" na portalu BiblioNETka. Niemal równocześnie moje dziecko stało się właścicielem książeczki "Franek i duch drzewa" - jak się okazało była to druga część przygód tego bohatera, więc książka powędrowała na półkę do czasu zakupu części pierwszej. Trochę musiała poczekać, ale wreszcie staliśmy się również posiadaczami "Czarodziejskich przygód Franka" i można było rozpocząć lekturę.

Franek to zwykły chłopiec (no, może trochę grzeczniejszy od swoich rówieśników), który lubi przygody i jest ciekawy świata. A ogród oglądany z perspektywy kilkucentymetrowego skrzata jest zupełnie inny niż ten, który Franek widzi ze swojego okna. Zamieszkuje go cała masa stworzeń, na które w normalnych warunkach chłopiec nie zwróciłby uwagi - ptaki, owady, myszy, żaby. Franek znajduje tam nowych przyjaciół: szpaka Huberta, myszkę imieniem Kubuś, Kuma-Strzelca i Kumę-Zadumę (żaby zamieszkujące oczko wodne) oraz całą gromadę wędrownych kun.
Chłopiec dobrze się bawi w towarzystwie sympatycznych zwierzaków, ale nie tylko - wspólnie bronią ogrodu przed wandalem, a kiedy Franek spotyka Lenę, szpakównę ze zranionym skrzydłem staje w jej obronie do pojedynku z kotem, pomimo, że jest on od niego o wiele większy i silniejszy.

Akcja drugiego tomu przygód Franka rozgrywa się w czasie kolejnych wakacji - tym razem przyjaciele wzywają chłopca aby wspólnie walczyć z tajemniczym Drzewiejem, ogromnym dębem, który z jakichś, sobie tylko znanych, przyczyn postanowił zniszczyć ich ogród. Przeciwko kwiatom i drzewom zmobilizował ogromną armię złożoną z wampikor, wiraków, badylczaków i łuponi. Obrońcy ogrodu szukają sojuszników, proszą o pomoc nietoperze, a Franek zostaje wodzem armii złożonej ze... słoni. Równocześnie chłopiec stara się znaleźć powód tej wielkiej nienawiści, która trawi potężne drzewo.

Franek to chłopiec niezwykle wrażliwy ale też pomysłowy, odważny i lojalny wobec przyjaciół. Staje w obronie słabszych, stara się poznać zwyczaje zwierząt i je szanuje, nie niszczy bezmyślnie kwiatów i krzewów. Duża w tym zasługa jego rodziców, którzy również dbają o przyrodę i nie niszczą jej bezmyślnie - nawet jeśli czworonożni przedstawiciele tej przyrody nie dają spać przez kilka nocy z rzędu.

Książeczki o Franku mają wyraźne przesłanie proekologiczne, ale z pełną odpowiedzialnością oświadczam, że jest ono tak zgrabnie wplecione w fabułę, że nie razi nadmiernym dydaktyzmem a młody czytelnik (lub też słuchacz) przyjmuje go jako rzecz oczywistą.
Autor ma niezwykłą umiejętność przemawiania do dziecięcego odbiorcy, bawi i wzrusza jednocześnie, świetnie buduje napięcie i ma bardzo bujną wyobraźnię, tak ważną przy tworzeniu książek dla najmłodszych.

Mój synek pokochał Franka i jego przyjaciół, i z wielkim żalem żegnał się z nimi po zakończeniu lektury. Mamy jednak nadzieję, że pan Lech Zaciura powróci jeszcze do swoich bohaterów i podaruje nam kolejną porcję ich przygód...

Zdrada zawsze boli, jednak tym razem...

Beata i Marek oraz ich dwunastoletni syn od kilkunastu lat stanowią szczęśliwą i kochającą rodzinę. On jest wziętym prawnikiem, ona prowadzi dobrze prosperującą kwiaciarnię, Bartek nie sprawia rodzicom żadnych kłopotów wychowawczych - tylko pozazdrościć takiej sielanki.

Niestety pewnego dnia rodzinne szczęście rozsypuje się jak domek z kart - Marek się zakochał i dla nowej miłości porzuca żonę i syna. Banał, prawda? Jednak tylko na pierwszy rzut oka. Przyczyną małżeńskiej zdrady nie jest bowiem długonoga sekretarka lecz przystojny fryzjer imieniem Marcin...

Rozpad małżeństwa jest dla Beaty ogromnym ciosem, a fakt, że mąż zostawił ją dla innego mężczyzny jeszcze pogłębia jej rozpacz. Po pierwszym szoku kobieta stara się zapanować nad sobą - musi wiadomość przekazać synowi. Jednak kiedy już ma to za sobą popada w depresję. Tylko dzięki Bartkowi udaje się jej otrząsnąć i podjąć próbę ułożenia sobie życia na nowo. Ale to dopiero początek drogi...

"Niechciana prawda" to powieść obyczajowa, której autorką jest Agata Kołakowska. Muszę przyznać, że kiedy brałam książkę do ręki nazwisko autorki nic mi nie mówiło - co dziwne, bo jest to jej czwarta z kolei powieść. I jeśli wszystkie prezentują taki poziom to ogromna szkoda, że przeszły niemal zupełnie bez echa.

O zdradzie małżeńskiej napisano pewnie tyle samo utworów co o miłości - to temat rzeka. I pewnie dlatego trudno jest o coś nowego w sposobie przedstawienia tego zjawiska a większość powieści powiela utarty schemat. Agata Kołakowska podjęła próbę, moim zdaniem udaną, trochę innego spojrzenia na ten temat, a przy okazji poruszyła jeszcze inny problem, który ciągle jeszcze stanowi swego rodzaju tabu.
Marek już jako młody chłopak odczuwa swoją inność, jednak pod wpływem rodziny, otoczenia, powszechnie akceptowanych norm kulturalno-obyczajowych działa niejako przeciwko sobie - poznaje Beatę, zakłada rodzinę i stara się żyć zgodnie z powszechnymi oczekiwaniami. Spotkanie z Marcinem jest dla niego jak grom z jasnego nieba - szok, gwałtowne uczucie do nowego znajomego i strach przed konsekwencjami to tylko niektóre emocje kłębiące się w jego duszy. Marek nie jest egoistycznym potworem - zdaje sobie sprawę, że krzywdzi najbliższych, jednak dochodzi do wniosku, że najlepszym rozwiązaniem będzie szczerość wobec żony. Nie chce też tracić kontaktu z Bartkiem, choć bierze pod uwagę mozliwość, że chłopiec może nie chcieć mieć do czynienia z ojcem homoseksualistą.

Mówiąc szczerze początkowo mnie ten Marek mocno wkurzył. Pewnie większość zrozumie moją reakcję: zniszczył życie żonie i dziecku i ruszył ku własnemu szczęściu - no drań zwyczajny. Jednak z każdą kolejną przeczytaną kartką złość zaczynała się ulatniać ustępując miejsca żalowi. Nie, nie rozgrzeszyłam faceta, tylko dotarło do mnie, że również on jest ofiarą: przez lata żył w kłamstwie, a nawet kiedy już odkrył się przed najbliższymi, nie ma dosyć siły aby ujawnić się do końca, np. przed kolegami z pracy. Obawia się (niestety, znając życie całkiem słusznie), że jego kancelaria może stracić z tego powodu część klientów.

Książka porusza trudne tematy ale równocześnie trzeba podkreślić, że czyta się ją bardzo dobrze. Autorka nie poszła na łatwiznę, nie stworzyła melodramatu, stara się przedstawić racje i emocje obydwu stron i, co bardzo ważne, nie ocenia swoich bohaterów - to już działka nas, czytelników. Postacie nie są jednoznaczne, nie ma sztywnego podziału na "dobrych" i "złych", no może Bartuś jest zbyt dojrzały jak na swój wiek, ale z drugiej strony zdarza się, że dzieci w ekstremalnych sytuacjach odnajdują się o wiele lepiej niż dorośli...
Ogromnym atutem książki jest charakterystyka postaci - udało się Agacie Kołakowskiej stworzyć prawdziwych, żywych bohaterów, z którymi czytelnik może się utożsamiać.

Czy ta książka zmieni coś w stereotypowym myśleniu przeciętnego Polaka? Cóż, nie sądzę: dopóki będziemy oceniać innych nie ze względu na to jakimi są ludźmi, a tylko przez pryzmat religii, poglądów czy orientacji to nie ma się co oszukiwać - jeszcze niejeden Marek i niejedna Beata przeżyją osobistą tragedię spowodowaną strachem przed potępieniem i odrzuceniem...

Między policją a rosyjską mafią

Po sporej dawce współczesnego rosyjskiego kryminału postanowiłam zapoznać się ze współczesną powieścią sensacyjną z tamtego regionu. Odpowiedni tom od jakiegoś czasu stał na mojej półce, więc dwa ostatnie wieczory (zamiast uczyć się do egzaminu...) spędziłam w towarzystwie trójki młodych mieszkańców Moskwy, którzy przypadkiem stali się zwierzyną ściganą przez mafię, milicję oraz służby specjalne.

Tania pracuje w agencji reklamy, a jej hobby to skoki spadochronowe - właśnie wyjeżdża na tydzień do Archangielska, gdzie jej aeroklub planuje kilka dni skakania w zimowych warunkach. Dima jest dziennikarzem i ma zrobić reportaż o tych skokach, naczelny wybrał jego, bo ma pewne doświadczenie spadochroniarskie. Zbieg okoliczności sprawił, że Tania i Dima nie zdążyli na swój lot i do Archangielska wyruszają następnym samolotem. Kilkadziesiąt kilometrów przed Leningradem w samolocie wybucha bomba, tylne drzwi się rozszczelniają i jednemu z pasażerów grozi wypadnięcie na zewnątrz. Tania i Dima ledwie zdążyli założyć spadochrony (przemycone na pokład samolotu) i razem z pechowym pasażerem wypadają z samolotu. Udaje im się wylądować na leśnej polanie i już razem z Igorem próbują znaleźć drogę do cywilizacji. 

Szybko okazuje się, że to dopiero początek ich kłopotów...

Autorami "Wycieczki na tamten świat" są Anna i Siergiej Litwinowie, rodzeństwo pisarzy, które zadebiutowało w 1999 roku. Są autorami ponad 40 powieści i kilku zbiorów opowiadań - w Polsce dostępne są jak na razie tylko dwie z nich, których główną bohaterką jest Tania Sadownikowa. Anna Litwinowa jest dziennikarką, a jej hobby to spadochroniarstwo, natomiast jej brat (inżynier energetyk) interesuje się archeologią - swoje doświadczenia wykorzystali przy tworzeniu postaci bohaterów powieści oraz całej intrygi.

Akcja powieści toczy się zaledwie w ciągu kilku dni i jak na powieść sensacyjną przystało pełno tu ucieczek, samochodowych pościgów i szczęśliwych zbiegów okoliczności. Tania i Dima nie bardzo rozumieją czego chce od nich mafia, bo zainteresowanie policji dałoby się jakoś wytłumaczyć, w końcu wyskoczyli z samolotu, w którym wybuchła bomba. Ale gangsterzy? Na rozmyślania nie ma jednak za wiele czasu, najpierw trzeba wynieść cało głowę z tej opresji.

Powieść czyta się całkiem gładko, chociaż bez fajerwerków. Jest dosyć przewidywalna, choć na plus autorów należy zapisać, że postarali się stworzyć ciekawych, zindywidualizowanych bohaterów - każdy ma swoją historię, dowiadujemy się jakie są motywy ich postępowania i reakcje na poszczególne wydarzenia. 

"Wycieczka na tamten świat" to lekka powieść sensacyjno-przygodowa, w sam raz na długie zimowe wieczory. 

Powieściowy rollercoaster

Alfred Hitchcock, jeden z najsłynniejszych reżyserów ubiegłego wieku powiedział kiedyś, że "film powinien zaczynać się od trzęsienia ziemi, potem zaś napięcie ma nieprzerwanie rosnąć". Słowa wielkiego mistrza niezaprzeczalnie wziął sobie do serca inny filmowy twórca, tylko, że tym razem zastosował je pisząc swoją debiutancką książkę.

Chris Columbus, bo o nim mowa, jest amerykańskim reżyserem, scenarzystą i producentem, a jego najsłynniejsze dzieła to "Pani Doubtfire", "Gremliny rozrabiają", dwa pierwsze filmy z serii o Harrym Potterze oraz filmy o małym Kevinie, który pechowym zbiegiem okoliczności spędza święta sam  - raz w domu, a raz w Nowym Jorku;)

Columbus do współpracy nad "Domem Tajemnic" zaprosił  popularnego w Stanach Zjednoczonych autora książek dla młodzieży nazwiskiem Ned Vizzini i ze współpracy obu panów powstała książka, którą miałam właśnie okazję przeczytać.

Walkerowie mają kłopoty finansowe. Ojciec rodziny, znany chirurg, stracił właśnie pracę, w sądzie toczy się przeciw niemu sprawa wniesiona przez pacjenta, oszczędności topnieją i trzeba drastycznie ciąć wydatki. W związku z tym rodzice sprzedali dom i obydwa samochody a teraz szukają jakiegoś mieszkania. Agentka nieruchomości proponuje im zakup pięknego, całkowicie urządzonego domu w dobrej dzielnicy, który podejrzanie mało kosztuje... Rodzice cieszą się, że trafiła im się taka okazja, natomiast trójka ich dzieci od razu wyczuwa, że z domem jest coś nie w porządku. Szybko się okazuje, że  dzieciaki mają rację, a z domem Kristoffa (jego pierwszym właścicielem był pisarz Denver Kristoff) związana jest mroczna i groźna tajemnica. Utwierdza ich w tym wizyta sąsiadki, która twierdzi, że jest córką pisarza i na oczach przerażonej rodziny zmienia się w potężną i groźną Wichrową Wiedźmę. Huragan przez nią wywołany niszczy wnętrze domu, rodzice gdzieś znikają, a dzieci trafiają do jakiegoś alternatywnego świata pełnego fantastycznych miejsc i osób.
Kordelia, Brendan i Eleanor dosyć szybko dochodzą do wniosku, że trafili do świata powieści, których autorem był Kristoff, jednak nie mają żadnego pomysłu jak się z niego wydostać...

"Dom tajemnic" to książka z pogranicza powieści przygodowej i fantastyki. Mamy tu czary, olbrzyma, piratów, wiedźmę, tajemniczą księgę, która spełnia życzenia, rozbójników i jeszcze wiele innych elementów charakterystycznych dla tych gatunków literackich - do wyboru do koloru. Akcja powieści gna na złamanie karku, właściwie nie ma nawet chwili na odpoczynek i złapanie oddechu, pokuszę się o stwierdzenie, że widać iż autorem jest człowiek związany z przemysłem filmowym - "Dom Tajemnic" to niemal gotowy scenariusz filmu. Trochę na tym cierpi charakterystyka postaci - bohaterowie są zaledwie naszkicowani i niewiele się o nich dowiadujemy. Podziwiać jednak należy fantazję autorów w kreowaniu powieściowej rzeczywistości - książka jest pierwsza z cyklu i już jestem ciekawa co wydarzy się w kolejnych odsłonach przygód rodzeństwa Walkerów.

Całkiem nieźle się bawiłam czytając tę powieść, pragnę jednak stanowczo zaznaczyć, że przeznaczona jest dla MŁODEGO CZYTELNIKA i wytrawni znawcy fantastyki niech po nią raczej nie sięgają.