środa, 9 lutego 2011

Cukiernia pod Amorem

                 
Muszę przyznać, że bardzo trudno jest pisać o książce, którą czytali nieomal wszyscy, a jak już przeczytali to poczuli nieprzepartą chęć aby ją zrecenzować. Jeszcze gdybym miała odmienne zdanie od ogółu recenzentów to byłoby łatwiej. Ale niestety podobnie jak znakomita większość moich poprzedników jestem zachwycona, zauroczona, zakochana i tylko czekam kiedy w moje ręce wpadnie kolejny tom „Cukierni pod Amorem” autorstwa Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk.


                Cóż takiego jest w tej książce co przyciąga rzesze czytelników? Co sprawiło, że nie jest to kolejne babskie czytadło? Powodów jest kilka – niebanalny  pomysł, przemyślana kompozycja, ciekawi bohaterowie, tajemnica związana z zaginionym pierścieniem to z pewnością magnesy tej książki. Perypetie bohaterów i tych głównych jak również drugoplanowych opisane w gawędziarskim stylu, niemal pozbawione dialogów sprawiają, że czyta się tę powieść jak najpiękniejszą baśń, tracąc poczucie czasu i rzeczywistości. Sama tego doświadczyłam – fakt, że jest godzina 3.40 nad ranem, a ja czytałam prawie całą noc dotarł do mnie dopiero w momencie odkładania zakończonej lektury.   
                Akcja powieści toczy się w dwóch planach czasowych –w 1995 roku w Gutowie oraz w sąsiednich Zajezierzycach w drugiej połowie XIX wieku. Poznajemy współczesną gutowiankę Igę Hryć, wnuczkę właścicielki tytułowej cukierni, która będąc świadkiem sensacyjnego odkrycia archeologicznego stawia sobie za zadanie rozwikłanie rodzinnej tajemnicy sprzed lat. Jednak historia Igi i i jej poszukiwań stanowią niejako pretekst do przedstawienia wydarzeń, które miały miejsce w Zajezierzycach i Gutowie ponad sto lat wcześniej.   Autorka na kartach swojej powieści stworzyła postacie kilku kobiet, które w odmiennych warunkach czasowych, ekonomicznych i społecznych muszą stawić czoła problemom stawianym przez los. Ich życiowe wybory oddziaływują nie tylko na nie same ale również na ich otoczenie – na dzieci, mężów, rodzinę i sąsiadów. Każda ma jakieś plany, marzenia i nadzieje, które w zderzeniu z realiami codziennego życia bardzo rzadko udaję się zrealizować, a nawet gdy już wydaje się że marzenie się spełnia to efekty niewiele mają wspólnego z oczekiwaniami. Wszystkie bohaterki związane są w mniejszym lub większym stopniu z hrabią Tomaszem Zajezierskim. Jego apodyktyczna matka Barbara z Sokołowskich, zobojętniała żona Adrianna z Bysławskich, jej siostry Kinga i Wanda, będąca po trosze czarownicą mamka Zuzanna Blatko i jej naiwna córka Marianna – każda z kobiet z otoczenia młodego Zajezierskiego nosi na sobie piętno tragizmu. Wydawać by się mogło, że samo zetknięcie z Tomaszem przyciąga nieszczęście. Czy tak jest w istocie? Czy nad młodym arystokratą ciąży jakieś fatum, czy może to tylko splot okoliczności, trudne popowstaniowe czasy i wszechobecne konwenanse rządzące życiem mieszkańców Zajezierzyc, Gutowa i okolicznych dworów? Po odpowiedź na te i pewnie jeszcze inne pytania odsyłam do powieści.
                Na koniec słów parę o dodatkach do głównego tekstu które znajdziemy w książce – przyznam się, że u mnie, osoby zawodowo zajmującej się historią wywołały uśmiech „od ucha do ucha”. Jest drzewo genealogiczne rodzin Zajezierskich i Cieślaków, jest kalendarium wydarzeń i jest krótki rys historii Gutowa – brakowało mi już tylko mapy dzięki której mogłabym zaplanować wakacyjny wyjazd nad jezioro Nyć. Widać tu przemyślaną koncepcję całej sagi co pozwala z optymizmem czekać na lekturę kolejnych tomów.
                Drogi czytelniku - jeżeli jeszcze nie odwiedziłeś najsłodszej kamienicy przy gutowskim rynku zrób to jak najszybciej. Przy gorącej czekoladzie i pysznych jagodziankach spędzisz przyjemnie czas i będziesz mógł zanurzyć się w malowniczą opowieść o czasach, które chociaż już dawno przebrzmiały nadal mają wpływ na życie właścicieli Cukierni pod Amorem.

21 komentarzy:

  1. Oj tak ;) Książka warta zachodu ;) Bardzo żałuję, że nie przeczytałam jej w nieco spokojniejszym czasie, bo zapewne wtedy doceniłabym ją jeszcze bardziej

    OdpowiedzUsuń
  2. Doczekałam się :)
    I choć to kolejna recenzja tej samej książki miło się ją czyta. Fajnie jeszcze raz przypomnieć sobie i powspominać dzieje Zajezierskich i Hryciów
    Cieszę się, że również pozostajesz pod urokiem Cukierni :) To kiedy 2? :)
    pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Lena - zawsze możesz sięgnąć po kolejne tomy:)

    Kinga - mam nadzieję, że niedługo, bo już u koleżanki zamówiony jest:)

    OdpowiedzUsuń
  4. Anek zachęciłaś mnie tak bardzo, że mam ochotę rzucić w kąt powieść którą czytam i zabrać się za cukiernię :) ale wiesz co? poczekam jeszcze troszkę nabiorę może wtedy jeszcze większego apetytu i wrzawa wokół tej powieści minimalnie ucichnie, bo wszędzie ochy i achy

    OdpowiedzUsuń
  5. Archer - ja tez już trochę żałuję, że nie poczekałam z lekturą. Drugi tom już mam zaklepany i pewnie w najbliższych tygodniach przeczytam, ale do trzeciego jeszcze tyle miesięcy trzeba czekać...
    Nie wiem, czy nie lepiej było się z całością wstrzymać do jesieni...

    OdpowiedzUsuń
  6. to może ja rzeczywiście jeszcze poczekam, wtedy na świeżo hurtem trzy tomy :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Anek7, dlaczego mi to robisz?? Ja właśnie jestem przed lekturą i najwcześniej za miesiąc będę mogła zabrac się za "Cukiernię" a tu taka kusząca receznja:D
    Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  8. kasandra - tak jakoś wyszło...

    OdpowiedzUsuń
  9. Myślałam że jeszcze tylko ja jej nie przeczytałam ;) Też czekam że minie szał ale zdaje się że nie minie bo przecież jeszcze trzeci tom przed nami . Jestem ciekawa czy też będę tak oczarowana ???

    OdpowiedzUsuń
  10. niebieska - mam nadzieję, że Ciebie też oczaruje:)

    OdpowiedzUsuń
  11. I znowu ta książka ;)
    Ach no muszę ją mieć ;)

    OdpowiedzUsuń
  12. a ja nie znam i na razie poznam :) postanowiłam, że sięgnę po te książkę dopiero jak opadną emocje :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Bujaczek - warto:)

    Tajemnica - to jeszcze pewnie trochę wody upłynie, bo jesienią zapowiadany jest trzeci tom i "cukierniane" szaleństwo powróci...
    No, ale możesz sobie zaplanować lekturę na święta Bożego Narodzenia:)

    OdpowiedzUsuń
  14. Co moge dodać, wszyscy faktycznie kochamy tę powieść, po trzecim tomie bedzie zbiorowa żałoba

    OdpowiedzUsuń
  15. Kasia - a ja liczę, że nas autorka jakimś nowym cudeńkiem zauroczy:)

    OdpowiedzUsuń
  16. Patrząc na tytuł i okładkę, pewnie przez myśl by mi nie przeszło, żeby po nią sięgnąć, bo jakoś tak za słodko. No ale czytając kolejną pozytywną opinię na temat "Cukierni" chyba nie mam wyjścia.
    Anek tylko nie kuś żadnymi jagodziankami, bo ja na diecie jestem ;).

    OdpowiedzUsuń
  17. Maya - to ja od razu ostrzegam tam więcej takich kusząco-tuczących rzeczy się znajduje. I jeszcze mają bardzo sugestywne opisy:)

    OdpowiedzUsuń
  18. Dzięki za udział w konkursie;) A cukiernię drugi tom powoli kończę;D Pierwszy już za mną:) Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  19. Ja na drugi dopiero czekam, ale już mi ślinka cieknie:)

    OdpowiedzUsuń
  20. Bardzo pięknie opisałaś tę książkę, naprawdę świetna recenzja :)
    Podobnie jak Ty myslę, że byłoby mi łatwiej pisac o "Cukierni...", gdybym miała odmienne zdanie od wszystkich ;) a tu pełen zachwyt :)

    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  21. "...brakowało mi już tylko mapy dzięki której mogłabym zaplanować wakacyjny wyjazd nad jezioro Nyć."
    I niestety - lipa - takiej mapy Gugiel nie zna, więc miejsce jest wyssane z palca, albo zmontowane z odległych geograficznie cegiełek - szkoda :(

    OdpowiedzUsuń

Posty anonimowe będą kasowane - proszę podpisz się:)