Stosy dwa

Zanim o nowych nabytkach będzie to pozwolę sobie zamieścić krótką informację.

Zapewne wielu z Was wzięło udział w pierwszej edycji plebiscytu "Złota Zakładka" - dla niewtajemniczonych - to nagroda blogerów książkowych dla tych książek i autorów, którzy zrobili na nas, czytelnikach największe wrażenie. W ubiegłą sobotę, 22 października, w czasie Targów Książki w Katowicach nagrody zostały wręczone. Zapraszam na blog Złotej Zakładki na fotorelację z tego wydarzenia, dokładne wyniki w poszczególnych kategoriach oraz na dyskusję na temat przyszłorocznej edycji naszej wspólnej nagrody:)

A teraz to co tygrysy lubią najbardziej, czyli nowe książki w moim domu:

STOS nr 1 - biblioteczny

Patrząc od dołu:

• "Kobieta na krańcu świata" M. Wojciechowskiej - kocham Cejrowskiego, Pawlikowska mnie nudzi, zobaczymy jak będzie z Martynką:)
• "Nieodparta miłość" K. Ranney - dla mamy, ale może i ja zajrzę;
• "Lawendowe pola" J. Greene - zauroczyła mnie okładka, poza tym sąsiednią wieś, z której pochodzi mój mąż już od jakiegoś czasu regionalne media okrzyknęły, ze względu na lawendowe plantacje, "Polską Prowansją" więc nie mogłam nie zabrać:)
• "Słomiana wdowa" I. Czarkowska - a w sumie nie wiem czemu, ale pani w bibliotece poleciła...
• "Biblioteka umarłych" B Cooper - książka z biblioteką w tytule... Musiałam zabrać;)
• "Trzepot skrzydeł" K. Grochola - kolejna lektura w DKK.

STOS nr 2 - własny

Tu będzie od góry:

• "Strzeż się psa" I. Szolc - recenzyjna od Oficynki, recenzja jest TUTAJ
• "Zapach spalonych kwiatów" M. De La Cruz - recenzyjna od Znak literanova - już jest OPINIA
• "Haker"K. Poulsen - j.w.
• "Królewska krew. Wieża elfów" M.J. Sullivan - do recenzji od Prószyńskiego - czytam i nieźle się zaczęło;
• "Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki" M. Pagnol - nagroda za udział w plebiscycie "Złota Zakładka"
• "Wyprawa po tajemnice Inków" C. Gudelius - wygrana na blogu u Hiliko
• "Seans filmowy" D. Gilmour - wymiana na LC.

Bogata jesień tego roku:)

Melisso De La Cruz - zdobyła pani moje serce...

Nie pierwszy raz (i zapewne nie ostatni) wykazałam się całkowitą beztroską i bezmyślnością przy wyborze lektury - nie sprawdziłam jaki gatunek uprawia zupełnie mi nie znana autorka i najprościej mówiąc o czym pisze.

I szczerze mówiąc dobrze zrobiłam, że do tych informacji nie dotarłam, ponieważ po ich lekturze skreśliłabym tę książkę na samym początku. Albowiem Melissa De La Cruz, autorka "Zapachu spalonych kwiatów" jest uznaną autorką książek dla młodzieży i dorosłych a sławę przyniósł jej cykl powieściowy "Błękitnokrwiści" traktujący o współczesnych wampirach. A ja mam na wampiry daleko posuniętą alergię i omijam autorów piszących na ten temat szerokim łukiem.

Tak więc książkę zamówiłam, po kilku dniach odebrałam od listonosza i przyjrzawszy się dokładnie okładce coś mnie tknęło - ta bladość i krwistoczerwone usta nie wróżyły nic dobrego. Przeczytałam opis na okładce - no nie... Wyszło mi z niego jakieś gorące romansidło, za którymi też nie przepadam niemal na równi z wampirami.

Ostatni test - oryginalny tytuł, bo naszym tłumaczeniom już od dawna nie wierzę. Moja znajomość angielskiego jest szczątkowa, ale obyło się bez słownika. Ale tu już moja dusza jęknęła potężnie, bo oryginalny tytuł to "Czarownice z East Endu". No to klapa...

Ale, że staram się z podjętych zobowiązań wywiązywać, więc ułożywszy dziecię i męża do snu zrobiłam sobie mocną kawę i zasiadłam do czytania nastawiając się na drogę przez mękę...

Pierwszy rozdział - niezły, drugi, trzeci - zaczęło mnie wciągać... Kawa stygła, ja czytałam, czas płynął... 

O drugiej nad ranem przestałam kojarzyć co czytam i z żalem odłożyłam książkę, bo zostało mi tylko 80 stron do końca. Wzięłam książkę do pracy i udało mi się ją skończyć w czasie, kiedy moja klasa pisała test - swoją drogą albo super uczciwi, albo zupełne cielęta - nie zwracałam na nich zupełnie uwagi, a po pobieżnym przejrzeniu ich prac to parę jedynek będzie niestety...

A teraz całkiem świadomie i dobrowolnie potwierdzam to co napisałam w tytule tego posta - zawojowałaś moje serce Melisso De La Cruz:)

"Zapach spalonych kwiatów" to opowieść o niezwykłych kobietach z rodu Beauchamp. Jest ich trzy: gospodyni domowa Joanna oraz jej dwie córki - starsza Ingrid, kierowniczka miejskiej biblioteki i młodsza Freya, barmanka w miejscowym pubie. Mieszkają w niewielkim miasteczku North Hampton na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych.

Freya właśnie się zaręczyła z niezwykle przystojnym i bogatym Branem Gardinerem. W czasie przyjęcia zaręczynowego poznaje Killiana, młodszego brata swojego narzeczonego i popada wręcz w obsesję na jego punkcie. Bardzo szybko staje się jasne, że bracia nieźle namieszają w rodzinie Frei a problemy z nimi związane to tylko niewielka część kłopotów z jakimi będą się musiały zmierzyć w ciągu kilku letnich miesięcy.

Joanna, Ingrid i Freya należą do przedwiecznego rodu czarowników, są nieśmiertelne i... mają zakaz uprawiania magii wydany przez Wielką Radę. Jednak kilkuwiekowe powstrzymywanie się od czarów zaczyna im już ciążyć i najpierw nieśmiało a następnie coraz śmielej zaczynają łamać warunki kary. Używając swoich umiejętności pomagają mieszkańcom miasteczka w ich mniejszych i większych kłopotach i nie chcą pamiętać jak podobna ich działalność skończyła się wiele lat temu w małym miasteczku Salem w stanie Massachusetts...

Oczywiście North Hampton to nie tylko panie Beauchamp. Autorka umieszcza w swojej powieści kilka postaci i wątków drugoplanowych, robi to jednak w bardzo klarowny sposób i nie ma problemu z ogarnięciem akcji powieści. Przy okazji muszę pochwalić styl autorki - prosty i bez udziwnień, nawet sceny erotyczne, choć sugestywne nie są męczące, jest ich niewielka ilość i wszystkie mają uzasadnienie w fabule. I za to należą się autorce ukłony, bo udało się jej stworzyć sympatyczną książkę - takie trochę obyczajowe fantasy (chyba stworzyłam nowy gatunek literacki), które uchroniło się przed byciem paranormal romance.

Czytając książkę miałam przy okazji świetna zabawę wyszukując w niej wszelkie analogie z mitologią skandynawską, bo zbieżność imion między młodą barmanką a nordycką boginią miłości i płodności wcale nie jest przypadkowa.

Pomimo bardzo pozytywnych wrażeń po tej lekturze, raczej daruje sobie "Błękitnokrwistych" (żeby mi się wrażenia nie popsuły) natomiast z pewnością sięgnę po kontynuację "Zapachu spalonych kwiatów" jeśli takowa ujrzy światło dzienne - autorka pozostawiła bowiem otwarte zakończenie co może sugerować, że powstaną dalsze części tej historii.

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Znak literanova

Uważaj, twój pies cię obserwuje...

Poznajcie się - oto Albrecht, dla znajomych Al. Razem z Laurą, właścicielką niewielkiej agencji PR, mieszka w blokhauzie na przedmieściach Warszawy. Erudyta - inteligentny, chętnie posługuje się językiem włoskim i łaciną, zna dzieła filozofów starożytnych,ma własne zdanie na temat kina i literatury z wyższej półki ale przyznaje się również do znajomości książek i filmów z nurtu popularnego. Naturę ma może nieco melancholijną, ale jest ogólnie lubiany, a nawet można się pokusić o stwierdzenie, że jego otoczenie darzy go szacunkiem. To z grubsza byłoby tyle na jego temat...
A przepraszam, zapomniałam o najważniejszej sprawie - Al nie jest jakimś zwykłym facetem, jest czystej krwi (no prawie czystej, bo jedna z prababek zapomniała się swego czasu z mastifem brazylijskim)  bloodhoundem, zwanym w średniowieczu psem św. Huberta.

Al jest beznadziejnie zakochany w swojej pani, ale nie przeszkadza mu to w obserwacji co ponętniejszych suczek zamieszkałych w okolicy. A okolica piękna i przyjazna dla czworonogów - trawniki między blokami gdzie można pobiegać, a na wyciągnięcie łapy las stworzony wręcz do długich spacerów.

Pewnego dnia spokojnym osiedlem wstrząsa makabryczne odkrycie - przy jednej z leśnych ścieżek zostają odnalezione zwłoki dalmatyńczyka Aleksandra. Bliższe oględziny wykazują, że został on uduszony a następnie porzucony w lesie. Na psy jak również na właścicieli pada blady strach a to dopiero początek ich kłopotów.

Po raz pierwszy z Izabelą Szolc, autorką książki "Strzeż się psa" spotkałam się przy okazji zbioru opowiadań pt. "Naga" o których pisałam TUTAJ. Wydawało mi się, że wiem czego się mogę spodziewać i nastawiłam się na literaturę wymagającą i wzbudzającą ogromne emocje. Tymczasem otrzymałam coś zupełnie innego - perełkę skrzącą się dowcipem, z licznymi nawiązaniami do filozofii, literatury, kina i innych dziedzin kultury i nauki. Powieść jest zabawna i wciągająca, psie towarzystwo wykazuje niezwykłe podobieństwo do swoich właścicieli, przyjmując do siebie ludzkie wady i przyzwyczajenia. Pod wątkiem komediowo-kryminalnym kryje się jednak drugie dno. Książka, chociaż na pierwszy rzut oka opowiada o czworonogach, jest niezwykle trafnym studium nas samych, ludzi początku XXI wieku, dla których priorytetem jest sukces zawodowy, angażujących się w krótkotrwałe i mało stabilne związki, chwiejnych emocjonalnie i przede wszystkim bardzo samotnych. Jakże często najbliższą osobą staje się w takiej sytuacji pies - wierny i przywiązany do swojego pana czy pani, ale siłą rzeczy nie będący w stanie zastąpić drugiego człowieka.

Al i jego przyjaciele są bardzo spostrzegawczy i zdarza im się często plotkować o swoich właścicielach oraz ich oceniać. Niestety te oceny rzadko bywają dla nas pozytywne. I przyznam się, że czytając tę historię zastanawiałam się jakie świadectwo wystawiły by mi moje domowe psy...

Serdecznie polecam - książka zapewni wam kilka godzin doskonałej rozrywki w towarzystwie psów i ich właścicieli. A ja tymczasem czekam na kolejną książkę Izabeli Szolc - ciekawe jakie swoje nowe wcielenie nam zaprezentuje?

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości  

Wydawnictwa Oficynka

Prawda ukryta w zakamarkach pamięci

Rozmaici psychologowie nie od dzisiaj i nie od wczoraj zastanawiają się nad fenomenem ludzkiej pamięci. Dlaczego jedne wydarzenia, pomimo, że miały miejsce już dosyć dawno temu, pamiętamy z fotograficzną wręcz dokładnością a inne, zdecydowanie bliższe czasowo, zapominamy? Czy nasze najwcześniejsze wspomnienia wynikają z nas samych czy są tylko projekcją tego co opowiadali nam rodzice lub inni świadkowie naszych dziecięcych poczynań? Jaki wpływ na nasze dorosłe życie mają traumatyczne przeżycia z wczesnego dzieciństwa? Nauka pewnie jeszcze długo, a być może nigdy, nie znajdzie jednoznacznej odpowiedzi na te pytania - osobiście sądzę, że takiej reguły po prostu nie ma, a wszystko zależy od konkretnej osoby.

Powieść "Letni domek" autorstwa brytyjskiej pisarki Marci Willett dotyka właśnie problemów pamięci i bolesnych przeżyć z dzieciństwa. Główny bohater Matt to trzydziestokilkulatek, wschodząca gwiazda literatury fantastycznej. Jego pierwsza powieść odniosła międzynarodowy sukces i wszyscy czekają na kolejny bestseller. Tymczasem Matt cierpi na kryzys twórczy na który nakłada się dodatkowo śmierć matki oraz powracające koszmary z dzieciństwa. Ojciec Matta był korespondentem wojennym w Afganistanie i zginął kiedy Matt miał pięć lat a jego siostra Imogene była jeszcze niemowlęciem. Ich matka nie radziła sobie zupełnie ze stratą męża i przypłaciła to alkoholizmem. Szczęściem w nieszczęściu dziećmi zaopiekowała się Lottie, przyjaciółka ojca z wydawnictwa. To właśnie ona i jej szwagier Milo sprawili, że Matt i Im mieli spokojne i w miarę normalne dzieciństwo. 

Matt od zawsze miał wrażenie jakiejś wewnętrznej pustki i poczucie straty czegoś ważnego, nie potrafił jednak określić co lub kogo utracił. Przeglądając po śmierci matki jej rzeczy natrafił na plik swoich fotografii - co dziwne, na żadnej nie było jego siostry, a i on sam nie pamiętał miejsc, ubrań ani zabawek ze zdjęć. Intuicja podpowiedziała mu, że może jeżeli zdoła rozwiązać tajemnicę fotografii to będzie mógł rozprawić się z nękającymi go demonami przeszłości. Matt zostawia swoje londyńskie mieszkanie, kupuje od Milo budynek zwany Letnim Domkiem i tam w otoczeniu najbliższych, na których zawsze mógł liczyć, oraz w scenerii swojego dzieciństwa odbywa podróż w przeszłość. 

Autorka nie skupiła się tylko na problemach Matta, chociaż jest on postacią pierwszoplanową. W czasie kiedy Matt rozgrzebuje swoje wspomnienia jego siostra Im, Lottie, Milo i jego syn Nick przeżywają lepsze i gorsze chwile, które też nie pozostają bez wpływu na Matta. A przeszłość coraz szerzej otwiera swoje wrota...

Biorąc do ręki "Letni domek" nie nastawiałam się na jakąś szczególnie ambitną lekturę. A kiedy przeczytałam co na temat książki ma do powiedzenia wydawca  doszłam do wniosku, że to kolejna lekka książka na jeden wieczór. I tu czekała mnie niespodzianka. Powieść Marci Willett zdecydowani nie jest popołudniowym, lekkim czytadłem, chociaż czyta się ją rzeczywiście szybko. Autorka uniknęła częstego błędu w tego typu literaturze i stworzyła postacie wielowymiarowe - nie ma bohaterów zdecydowanie pozytywnych ani zdecydowanie negatywnych. Wszyscy popełniają jakieś błędy, przeżywają rozterki, bywają samolubni, miewają zły humor ale też nie brak wśród nich przyjaźni i miłości, która jest w stanie powiązać ze sobą obcych ludzi - Matt i jego bliscy tworzą prawdziwą rodzinę, chociaż nie są połączeni więzami krwi.

Serdecznie polecam tę książkę. Ciekawe czy uda się wam odgadnąć zagadkę fotografii przed końcem lektury Mnie się niestety nie udało... Ale to chyba tylko i wyłącznie dobrze świadczy o autorce:)

TOP10 - ulubione serie książkowe

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu ma blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięć ulubionych serii książkowych!

Tworząc dzisiejszy ranking zastanawiałam się od ilu tomów liczy się cykl powieściowy, bo jak zaczęłam spisywać na kartce to mi wyszło ponad 20 serii, które cenię i do których lubię wracać. Wreszcie zdecydowałam się na te liczące ponad trzy tomy - dlatego brakuje tu "Cukierni pod Amorem", "Władcy pierścieni", "Trylogii" czy "Winnetou". Pominęłam też z ogromnym żalem "Przygody Dirka Pitta" Cusslera i "Jacka Ryana" Clancego oraz kryminały A. Christie - nie przeczytałam bowiem jeszcze wszystkich książek z tych serii.

Ania z Zielonego Wzgórza

Zielonooka i rudowłosa Ania Shirley zawładnęła moim sercem już bardzo dawno temu, bo jeszcze w szkole podstawowej. Początkowo przeczytałam tylko trzy tomy (Zielone Wzgórze, Avonlea i Wymarzony domek) bo tyle było w naszej szkolnej bibliotece. Wiele lat później skompletowałam sobie całą serię wydaną przez Naszą Księgarnię. Jeszcze dzisiaj często do niej wracam, bo mówcie co chcecie, ale z Ani się nie wyrasta:)

Harry Potter

Kiedy światem zawładnęła Potteromania byłam już osobą całkowicie dorosłą i pierwsze trzy tomy kupiłam w prezencie imieninowym dla syna koleżanki. A jak już kupiłam to postanowiłam przejrzeć. Skończyło się na kilku zarwanych nocach i postanowieniu zakupu książek do domowej biblioteczki. Ze względów "ekonomicznych" seria stanowi własność mojej siostry, ale mam do niej dostęp w każdej chwili. A może jak Piotrek jeszcze trochę podrośnie to sobie kupimy swój własny domowy komplet?

Jeżycjada

Książki Małgorzaty Musierowicz towarzyszyły mi od wczesnej młodości - jestem bowiem rówieśnicą młodszych Borejkówien. Jakoś najbardziej lubię te starsze części, ale i te współczesne są w porządku. Najulubieńszą postacią z serii jest Gabrysia - uważam, że byłaby świetną przyjaciółką, natomiast jakoś najmniej lubiłam Idę...

Królowie przeklęci

Historyczny cykl Maurica Druona trafił w moje ręce zupełnym przypadkiem i niemal od pierwszych stron wzbudził mój zachwyt. Dzieje rządów ostatnich Kapetyngów na francuskim tronie, klątwa templariuszy,  ludzie gotowi posunąć się do najgorszych zbrodni aby zdobyć choćby odrobinę wpływów i tocząca się na tym tle tragiczna historia miłości młodego bankiera Guccio Baglioniego i Marii de Cressay sprawiają, że czyta się ten siedmiotomowy cykl niemal jednym tchem. 

Opowieści z Narnii

Z książkami C.S. Lewisa spotkałam się też stosunkowo późno, bo już będąc w liceum. Udało mi się wtedy kupić cały komplet wydany przez PAX. Wydanie byo takie sobie, papier gruby i lekko bury, ale wszystko to byo nieważne kiedy człowiek przenosił się do Narnii i sąsiadujących z nią królestw. Kilka lat temu kupiłam sobie nowe wydanie "Opowieści" (stare niestety nie wytrzymało nadmiernej eksploatacji), które czytamy sobie z moim Piotrusiem w ramach bajki na dobranoc.

Przygody Pana Samochodzika

Zawsze lubiłam książki przygodowe. Jednym z ulubionych bohaterów młodości był pan Tomasz zwany Panem Samochodzikiem. Książki Nienackiego łączyły w sobie przygodę, historię i kryminał w wydaniu dla małolatów. Kiedy przeczytałam serię ponownie jako osoba dorosła rzuciły się w oczy ideologiczne podteksty, których nie zauważałam wcześniej - cóż to ślad czasów w których książki powstawały. Wpadły mi w ręce kolejne tomy o Panu Samochodziku tworzone przez innych pisarzy już po śmierci Zbigniewa Nienackiego, ale to już nie jest to. A seria Samochodzików wydana jakiś czas temu przez Świat Książki stoi na półce i czeka, aż Piotrek będzie na tyle duży żeby ją przeczytać i być może obdarzyć sympatią tak jak mama...
/Zdjęcie pochodzi z filmu "Pan Samochodzik i templariusze"/

Przygody Joanny

Joannę Chmielewską kocham miłością wielką o czym pisałam w którymś z poprzednich rankingów. Najlepsze wg mnie są jej starsze książki, powstałe w latach 70-tych i 80-tych. A ukochaną postacią jest oczywiście Joanna, która stale wplątuje się w jakieś niesamowite historie, szuka blondyna swojego życia, namiętnie odwiedza kasyna i tory wyścigów konnych. Najlepszym lekarstwem na chandrę jest lektura obojętnie jakiego fragmentu książek Chmielewskiej. Po połowie, góra jednej stronie chichram się jak wariatka. Co więcej, niektóre powieści znam niemal na pamięć ale nadal mnie bawią:)

Przygody Mikołajka

Pierwsze spotkanie z Mikołajkiem zaliczyłam bardzo późno, bo w latach 90-tych, co jest tym dziwniejsze, że ujrzał on światło dzienne na wiele lat przed moim urodzeniem (pierwsze polskie wydanie w 1964 roku). Jakby nie było Mikołajek i jego mali przyjaciele zawładnęli mną dokładnie. Całe szczęście, że moi uczniowie nie są tak kreatywni jak Mikołajek i jego koledzy...

Rodzina Whiteaoków

Dawno temu telewizja polska emitowała serial na motywach sagi Mazo de la Roche. Ja byłam wtedy na nia jeszcze za mała, ale moja mama zachwycała się tym cyklem. Kiedy pod koniec lat 80-tych KAW wydał te 14 książek udało nam się go skompletować (na szczęście znajoma znajomej pracowała w księgarni). Musiało minąć jeszcze kilka lat zanim go przeczytałam. A jak już pochłonęłam całą sagę zrozumiałam zachwyt mojej mamy:)

Saga o Wiedźminie

Moja znajomość fantastyki jest dosyć skromna ale staram się nadrabiać opóźnienia. Wiedźmińską sagę Sapkowskiego przeczytałam mniej więcej w tym samym czasie kiedy telewizja emitowała serial (swoją drogą skopany dokładnie). I niech kto mówi co chce - szacunek dla autora za pomysł i wykonanie.

Piekielny urlop czyli wakacje z tatą

Za oknem późnojesienna pogoda a na mojej podręcznej półce od kilkunastu dni czekała na przeczytanie zdecydowanie letnia lektura.

Czekała i się dzisiaj wreszcie doczekała:)

Na początku muszę przyznać, że z literaturą naszych zachodnich sąsiadów jakoś do tej pory nie było mi po drodze. Owszem, jako dziecko poznałam baśnie spisane przez braci Grimm oraz książki Karola Maya (co do którego przez długi czas byłam przekonana, że był Amerykaninem), gdzieś w latach szkolnych przeczytałam coś tam Goethego czy Schillera i na tym koniec. Tak samo zupełnie mi nie odpowiada niemieckie poczucie humoru - jakieś takie ciężkie i bez polotu...

Zrozumiałe były więc moje obawy kiedy sięgałam po książkę "Wakacje z ojcem" autorstwa Dory Heldt,  na okładce której mogłam przeczytać, że jest to "współczesna powieść przepełniona ciepłym, inteligentnym humorem".

O samej autorce dowiedziałam się, że ma 50 lat, zawodowo związana jest z branżą wydawniczą, swoje książki osadza w realiach własnego życia a jej rodzina i przyjaciele często odnajdują siebie w wykreowanych przez nią postaciach.

Bohaterką książki jest Christine - 45-letnia  rozwódka mieszkająca w Hamburgu. Poznajemy ją w chwili kiedy wraz z przyjaciółką Dorotheą wybierają się na wakacje do ich wspólnej znajomej Marleen mieszkającej na wyspie Norderney. Marleen prowadzi tam pensjonat oraz przeprowadza remont w odziedziczonym po ciotce barze - Christine i Dorothea mają jej pomóc a przy okazji liczą na jakąś ekscytującą miłosną przygodę. Niestety ich plany mogą legnąć w gruzach kiedy okazuje się, że w wyprawie będzie im towarzyszył Heinz, ojciec Christine, ponieważ jej matka musi iść na kilka tygodni do szpitala. Heinz to uroczy pan w wieku siedemdziesięciu kilku lat, niezwykle szarmancki wobec kobiet, chętnie spieszący z pomocą, pomysłowy i... szalenie męczący. Wtrąca się we wszystko, ignoruje zdanie otaczających go osób a kiedy coś zawali beztrosko zrzuca winę na innych. Uważa również, że jego obowiązkiem jest pilnowanie Christiny i Dorothei aby nie wpadły w jakieś podejrzane towarzystwo i zachowywały się jak dziewczęta z dobrego domu - zupełnie nie dociera do niego fakt, że obydwie są już od dawna dorosłe i samodzielne. A tymczasem na horyzoncie pojawia się dwóch interesujących panów...

Moje początkowe obawy co do niemieckiego poczucia humoru szybciutko się rozwiały, co więcej książka mnie szczerze ubawiła. Autorka świetnie wykreowała postacie - na czele z Heinzem, który, aczkolwiek niezwykle denerwujący, daje się lubić. Oprócz głównych bohaterów jest sporo świetnie zarysowanych postaci drugoplanowych - przyjaciel Heinza Kallli, wiecznie głodny elektryk Onno, reporter miejscowej gazety szukający sensacyjnych tematów czy dwie pretensjonalne damy w średnim wieku starające się zaanektować Heinza i Kallego. Wszyscy to pełnokrwiste typy mające swoje wady ale i niepozbawione pewnych zalet.  

Akcja toczy się wartko, jest wątek sensacyjno-kryminalny z tajemniczym oszustem matrymonialnym w roli głównej - jedyne co tej książce można zarzucić to nieco schematyczne zakończenie. Z drugiej strony jednak jest to w pewien sposób zrozumiałe - "Wakacje z ojcem" to lekka, sympatyczna lektura na popołudnie i wieczór więc czytelnik ma prawo oczekiwać szczęśliwego zakończenia.

Serdecznie zachęcam do przeczytania tej sympatycznej książki - szczególnie teraz, kiedy za oknem pochmurno i zimno przyda się taka słoneczna i optymistyczna lektura.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Telbit.

Jak omal nie pokonały mnie hezany...

Wiem, że to mnie za bardzo nie tłumaczy, ale w ciągu ostatnich dni przeżyłam ślubowanie moich gimnazjalnych pierwszaków, wyjazd integracyjny z nimi, przygotowanie apelu papieskiego (bł. Jan Paweł II jest patronem naszej szkoły) i chorobę mojego Piotrka (ta się jeszcze nie skończyła, ale już jesteśmy na dobrej drodze). I w związku z tym ostatnia recenzja pojawiła się ponad tydzień temu...

Ale dzisiaj zaczynam nadrabianie zaległości - od najgrubszej książki:)

Wielkie Księstwo Anuski to federacja kilku  państewek rządzonych przez książąt podlegających wielkiemu księciu Stasowi Bołgrawii. Do leżącego w centrum Kałakowa przybywają władcy poszczególnych księstw - powodem są planowane zaślubiny księcia Nikandra Jarosława Kałakowa i księżniczki Atiany Radiewy Wostromy. Oczywiście, jak to bywa w takich wypadkach, uroczystości ślubne dają możliwość spotkań czysto politycznych - tym bardziej, że powszechnie wiadomo, że Wielki Książę jest umierający a najpoważniejszym kandydatem do zajęcia jego miejsca jest Jaros Kałakow.
Gdyby ktoś zatrzymał się tylko na tym opisie mógłby odnieść wrażenie, że opisywana historia toczy się gdzieś na obrzeżach carskiej Rosji - mogą to sugerować nazwiska bohaterów i nazwy geograficzne.
Nic bardziej mylnego - "Wichry archipelagu" Bradleya P. Beaulieu to bardzo dobra fantastyka, chociaż na początku nieźle mnie wymęczyła, ale o tym za chwilę.

Polityczne przepychanki nie są jednak głównym tematem tej książki - nad archipelagiem zbierają się bowiem czarne chmury. Od kilku lat wyspy nękane są plagą nieurodzaju, z morza znikają ryby a ludzie zapadają na nieuleczalną chorobę zwaną wyniszczeniem. Dodać do tego należy poważne konflikty społeczno-narodowościowe, bowiem władający książęta należą do Lądowców, którzy wiele lat temu podbili archipelag a jego rdzenną ludność czyli Aramanów zmusili do uległości. Tymczasem pośród Aramanów coraz silniej rozwija się ruch maharratów dążących do wyzwolenia się z wielowiekowego ucisku. Sytuacja wymyka się spod kontroli kiedy w czasie uroczystości powitalnych zostaje zaatakowany statek wielkiego księcia Bołgrawii a on sam ginie.
Czy młody książę Nikandr i mały aramański chłopiec Nasim zdołają uratować archipelag? Jaką rolę w tej historii będzie miała księżniczka Atiana? I czy zemsta za doznane krzywdy jest w stanie ukoić duszę?  Odpowiedzi na te pytania trzeba szukać na kartach książki.

Jak można się dowiedzieć z podziękowań, które autor zamieścił na końcu książki tworzenie tej powieści zajęło mu kilka lat. I jest to widoczne, bo tekst jest dopracowany, historia jest spójna, pomimo dużej ilości bohaterów nie zauważyłam jakichś pomyłek personalnych. Dlaczego więc tekst początkowo mnie zmęczył? Otóż Aramanowie mają niezwykłe umiejętności - mogą przywoływać duchy (hezany) związane głównie z żywiołami (ale nie tylko). Nie wszyscy mają takie same moce - niektórzy są tylko łącznikami ze światem duchów, inni mogą tymi hezanami kierować. Oprócz tego niektórzy mogą przywoływać duchy różnych rodzajów, inni tylko jednego. Lądowcy zasadniczo nie mają takich mocy, ale to też nie do końca tak jest...

Zagmatwane, prawda? I właśnie to sprawiło, że początkowo nie byłam w stanie ogarnąć kto, z kim i dlaczego. Dopiero kiedy spisałam sobie na karteczce poszczególne określenia wraz z wyjaśnieniami (własnymi, bo w książce ich nie ma) udało mi się zapanować nad lekturą i z przyjemnością doczytać ją do końca. I takiego słownika zdecydowanie w tej książce brakuje...

"Wichry archipelagu" są pierwszą częścią zaplanowanej trylogii i już wiem, że będę się starała przeczytać kolejne tomy. Bo kiedy już dojdzie się do tego czym się różni kiram od arakesza, czym zajmuje się matra i co to jest akoz, suurahezan i jeszcze paru innych to jest to kawałek niezłej fantastyki.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości 

Wydawnictwa Prószyński i S-ka