TOP10 - najlepsze ekranizacje

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu ma blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięć najlepszych ekranizacji książek!

Na początku celem wyjaśnienia, chociaż może dla większości jest to oczywiste - tytuły w zestawieniu dotyczą książek, które przeczytałam i obejrzałam ich filmowe adaptacje. Widziałam bowiem szereg świetnych filmów stanowiących adaptacje powieści (chociażby "Ojciec chrzestny", "Piekło pocztowe" czy "Gra o tron") ale ponieważ lektura tych książek jeszcze cały czas przede mną więc nie mam porównania jak to się ma jedno do drugiego.

"Chłopi"

Serial telewizyjny w reżyserii Jana Rybkowskiego powstał w 1972 roku. Kręcony był w Lipcach Reymontowskich, czyli w miejscu, które opisane jest w powieści. Pierwszy był serial, książkę czytałam później ale uważam, że to jedna z lepszych adaptacji polskiej klasyki. Do dzisiaj pamiętam wspaniałą rolę Władysława Hańczy jako Macieja Boryny - i to chyba przy okazji tego filmu zrodziła się we mnie pewność, że to jeden z najwspanialszych polskich aktorów. Potwierdziły to zresztą inne jego wielkie i mniejsze role - dość wspomnieć Nowowiejskiego z "Pana Wołodyjowskiego", hrabiego Wąsowskiego ze "Stawki większej niż życie" czy przecudnego Władka Kargula z "Samych swoich".

Cała zresztą obsada (nawet w rolach epizodycznych) to plejada wspaniałych aktorów - jedyna nietrafiona osoba to Emilia Krakowska w roli Jagny, świetna aktorka, ale za duża, za głośna, za ostra - przeciwieństwo powieściowej Jagusi.

"Czterej pancerni i pies"

Ukochany serial mojego dzieciństwa - i, jak pokazują rozmaite plebiscyty, nie tylko mojego powstawał w trzech seriach (1066, 1969 i 1970) a jego reżyserem był Konrad Nałęcki.
Pal diabli ideologię i radzieckich towarzyszy - to świetna opowieść o przyjaźni i przygodzie i tak trzeba ten film przyjmować a nie, broń Boże, jako dokument historyczny. Aktorzy - blond Janusz Gajos, delikatna Pola Raksa, świetny Franciszek Pieczka, przekomiczna Barbara Krafftówna, długo jeszcze można by wymieniać znakomitości polskiej sceny i ekranu, które wystąpiły w tym serialu wszechczasów. Jako ciekawostkę można podać, że pierwsza wersja powieści obejmowała losy pancernych do chwili, kiedy Janek odnajduje ojca. Ponieważ ekranizacja biła rekordy popularności Janusz Przymanowski (będący również scenarzystą serialu) stworzył dalsze dzieje "Rudego" i jego załogi aż do zakończenia wojny.
Przy okazji - kiedy w latach 70-tych na moją wieś zawitały telewizory, a co za tym idzie również seriale telewizyjne, to co drugi pies wabił się Szarik;)

"Diuna"

Świetny film w reżyserii Davida Lyncha powstał w 1984 roku, a główną rolę zagrał debiutujący na ekranie Kyle MacLachlan. Świetne aktorstwo, niesamowite plenery, oryginalne kostiumy to wszystko sprawiło, że oglądałam ten film z zapartym tchem. Do dzisiaj chętnie do niego wracam, pomimo, że w 2000 roku powstała nowa filmowa wersja "Diuny" - to już nie jest to...

"Duma i uprzedzenie"

Tu muszę się do czegoś przyznać - aż do obejrzenia serialu BBC z 1995, którego reżyserem był Simon Langton nie miałam pojęcia o istnieniu Jane Austen. Film zauroczył mnie do tego stopnia, że zakupiłam do domowej biblioteczki komplet dzieł tej autorki wydany przez Prószyńskiego. Siłę tego serialu stanowią aktorzy - Jennifer Ehle jako Lizzy, Susannah Harker w roli Jane Bennet, Crispin Bonham-Carter grający Charlsa Bingley'a i przecudny Colin Firth czyli pan Darcy. A jeśli dodamy do tego przepiękne dekoracje, klimatyczne plenery, niezwykle staranne odtworzone realia historyczno-obyczajowe to nie ma się co dziwić, że serial ma do dzisiaj tak wielu wielbicieli.

"Harry Potter i kamień filozoficzny"

Pierwsza część przygód małego czarodzieja powstała w 2001 roku a jej reżyserem był Chris Columbus. Znalazła się ta adaptacja w tym zestawieniu ponieważ jest najwierniejsza w stosunku do oryginału (nie widziałam jeszcze ekranizacji ostatniego tomu, więc nie wypowiadam się na jej temat). Zdaję sobie sprawę, że książki o Harrym Potterze są obszerne i chcący je sfilmować dokładnie, ze wszystkimi wątkami, to trzeba by kilkuodcinkowy serial stworzyć. Ale nie podobają mi się przeinaczenia w stosunku do tekstu J.K. Rowling - a z każdą kolejną częścią jest ich coraz więcej...

"Lew, czarownica i stara szafa"

Dawno temu oglądałam serial BBC na podstawie tej książki, ale dopiero adaptacja Andrew Adamsona z 2005 roku pokazała Narnię taką jak sobie wyobrażałam - z pewnością ma tu ogromne znaczenie fakt, że serial kręcono w studio, natomiast w tym filmie plenery są przecudnej urody (kilka scen kręcono również w Polsce). Nie będę pisać o aktorach, dekoracjach i efektach specjalnych, bo chociaż zasługują na najwyższe uznanie bledną przy muzyce, której autorem jest Harry Gregson-Williams. I tak mi się wydaje, że z inną muzyką ten film wiele by stracił... Powstały ekranizacje kolejnych dwóch książek z narnijskiego cyklu, ale już nie są takie magiczne.

"Mistrz i Małgorzata"

W 1988 roku powstał 4-częściowy serial w reżyserii Macieja Wojtyszki i Marii Kuzemko. Twórcy mieli dosyć ograniczony budżet, więc zaoszczędzili na efektach specjalnych (czego przykładem może być paskudna kukła Behemota) postawili natomiast na największe znakomitości polskiej sceny i ekranu. Lista płac aż iskrzyła od gwiazd pierwszej wielkości - Holoubek, Zapasiewicz, Dymna, Michałowski, Władysław Kowalski, to tylko kilka nazwisk, które się na niej znalazły. Coś wspaniałego.

"Ogniem i mieczem"

Jerzy Hoffman to jeden z moich ulubionych reżyserów. Długo nie mógł nakręcić tego filmu, którym zamknąłby wreszcie ekranizację sienkiewiczowskiej "Trylogii". Udało się to dopiero w 1999 roku. Powstanie filmu poprzedziły dyskusje, a nawet kilka plebiscytów się odbyło, na temat odtwórców głównych ról. Hoffman postawił na aktorów, którzy może nie byli debiutantami, ale też nie byli gwiazdami. Izabela Scorupco w roli Heleny była całkiem poprawna, Michał Żebrowski musiał się nieźle namęczyć, żeby w drewnianego Skrzetuskiego tchnąć trochę życia ale Aleksander Domogarow  jako Bohun to było to:)
A nie należy też zapominać o Zamachowskim, Malajkacie, Zborowskim czy Kowalewskim w rolach drugoplanowych.

"Pan Tadeusz"

Tak jak lubię Hoffmana tak nie przepadam za Wajdą, aczkolwiek przyznaję, że zrobił kilka naprawdę dobrych filmów. Powstała w tym samym roku co "Ogniem i mieczem" ekranizacja dzieła Mickiewicza budziła również wielkie emocje - głównie chyba za sprawą grającego księdza Robaka Bogusława Lindy, łączonego z rolami sensacyjnymi, rzucającego "mięchem" na ekranie jak i poza nim, no generalnie nijak się on z duchownym i emisariuszem w jednej osobie nie kojarzył. Tymczasem to chyba najlepsza kreacja w tym filmie - w każdym razie po "Panu Tadeuszu" mój szacunek do Lindy bardzo się pogłębił.
Ale najlepsze co w tej produkcji było to muzyka Wojciecha Kilara i zdjęcia Pawła Edelmana.

"Władca pierścieni"

Nakręcenie ekranizacji książek Tolkiena to zadanie zdawałoby się niewykonalne. Bo i wątków zatrzęsienie, i postaci całe tłumy, i tekst taki raczej nie filmowy (w sensie mało dialogów) - no trudności się mnożą. Na całe szczęście nie zniechęciły one Petera Jacksona, który w latach 2001-2003 przedstawił swoją wizję tolkienowskiej trylogii.
I gdybym musiała wybrać jedną jedyną najlepszą ekranizację to byłby to właśnie cykl "Władca pierścieni".

Stosy trzy i jesienny bukiet

Dzisiaj, oprócz tego, że piątek i początek weekendu jest Święto Komisji Edukacji Narodowej, w moich szkolnych czasach zwane Dniem Nauczyciela.

Z tej okazji wszystkim osobom związanym z edukacją składam serdeczne życzenia zadowolenia z pracy, sukcesów zawodowych, pomyślności w życiu osobistym, tylko dobrych i sympatycznych uczniów oraz tego aby samorządy doceniały naszą pracę. 

A wszystkim uczniom życzę zaangażowanych w swoją pracę pedagogów, takich, którzy sprawią, że nauka stanie się przyjemnością a nie tylko codzienną pańszczyzną:) 

A do życzeń dołączam piękny jesienny bukiet, który dostałam dzisiaj od moich gimnazjalnych pierwszaków:)

Nie wiem czy widać, ale ten kwiatek w środku
wygląda jak... kapusta...

Zebrało się trochę książek przez ostatnie dwa tygodnie, więc najlepsza okazja aby je tutaj pokazać:

Mam wreszcie kompletną "Cukiernię pod Amorem". Tom I i II wybrałam sobie jako nagrodę w "JIK-owej Tytułomanii", natomiast tom III wygrałam w konkursie szarlotkowym na cukiernianym blogu:)

Kolejny stosik to książki wygrane w blogowych konkursach:

• "Dom na klifie", "Zapiski stanu poważnego" Moniki Szwai i piękny paryski kalendarz dostałam od Guciamal
• "Pod dwiema kosami" Danuty Noszczyńskiej wygrany u Leny.

Dziękuję dziewczyny:)

I ostatni stos biblioteczno-recenzyjno-wymianowy:

• "Historia urody" G. Vigarello do recenzji od wyd. Aletheia
• "Klin", "Studnie przodków" i "Boczne drogi" J. Chmielewskiej z wymiany na LC
• "Letni domek" M. Willet - DKK
• "Jak zdobyć diuka" J. London, "Uwieść pannę młodą" N. Jordan i "Zuchwała hrabina" A. Basso - z biblioteki. Zasadniczo dla mamy ale jak będzie czas to i ja zajrzę:)

Upadek legendarnego królestwa

Jedną z ulubionych książek mojego dzieciństwa była baśniowa opowieść "O królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu". Nie pomnę już kto był autorem tego dzieła, pamiętam za to cudownie kolorowe ilustracje stylizowane na średniowieczne miniatury, które przedstawiały wspaniały Camelot, rycerskiego Artura, piękną Ginewrę, złotowłosego Lancelota, młodziutkiego Galahada, brodatego Merlina, Persivala, Gaweina i innych legendarnych bohaterów. Chyba się nie pomylę twierdząc, że Artur i jego rycerze to jeden z popularniejszych tematów wykorzystywanych przez rozmaitych twórców - od dzieł literackich, poprzez sztuki plastyczne na teatrze, operze i filmie kończąc. Przez szereg lat Camelot i jego mieszkańców prezentowano jako niezwykle kulturalne środowisko, bardziej przypominające renesansowy pałac niż wczesnośredniowieczny gród, sam zaś król miał być niezwykle odważny, prawy i sprawiedliwy - wizja tyleż piękna co nierealna. Dopiero ostatnimi czasy zaczęły się pojawiać utwory przedstawiające legendę arturiańską w nieco innym świetle - jako świat krwawych walk plemiennych, zniszczeń, najazdów barbarzyńców i drastycznych praktyk religijnych. Taką właśnie wizję Brytanii przedstawił nam Wojciech Zembaty w swojej debiutanckiej książce pt. "Koniec pieśni".

Król Artur czasy swojej największej świetności ma już za sobą - to sterany życiem, chory człowiek. Jego kraj nękają sascy najeźdźcy, Merlin opuścił go już kilka lat wcześniej, Ginewra jest zamknięta w klasztorze a resztki drużyny Okrągłego Stołu błąkają się po świecie w poszukiwaniu Świętego Graala. Władcą opiekuje się Bedevir, młodzieniec, którego znęciła legenda Camelot i jego rycerzy - niestety  to już przeszłość, a on sam zamiast rycerskich czynów musi pielęgnować umierającego króla. Artur po raz ostatni zbiera siły i staje do walki z Sasami, jednak ginie w bitwie pod Kamlann. Bedevir zaś wynosi z pola walki niezwykłą i cenną rzecz - Ekskalibur, legendarny miecz Artura. Ponieważ nie ma po co wracać do Camelot wyrusza w drogę do rodzinnego domu.
We współczesnej Warszawie do szkolnego psychologa Łukasza Klimeckiego zgłasza się młody chłopak - Igi, którego dręczą niezwykle realistyczne koszmary - do tego stopnia, że na jego ciele pojawiają się rany odniesione w starciach z sennymi widziadłami. Co więcej w ręce Igiego dostaje się tajemniczy artefakt - tork, naszyjnik nasycony niezwykle silna magią. Łukasz początkowo nie traktuje zbyt poważnie swojego pacjenta, jednak sytuacja się zmienia, kiedy ktoś bestialsko morduje całą rodzinę Igiego a on sam staje się głównym podejrzanym. W niewinność chłopaka wierzy tylko Alina, jego dziewczyna.

Jak potoczą się losy Bedevira i Igiego? Czy zdołają unieść brzemię odpowiedzialności, która na nich spadła? I wreszcie czy można zmienić bieg historii? To tylko część pytań po odpowiedź na które odsyłam do książki.

Z debiutami literackimi różnie bywa, więc biorąc książkę do ręki trochę się obawiałam jednak wystarczyło kilkanaście stron aby moje obawy się rozwiały a lektura pochłonęła mnie całkowicie. Autor stworzył spójną i  dopracowaną wizję Brytanii w VI wieku po Chrystusie, ukazał zderzenie kultury celtyckiej z barbarzyńskimi Sasami, okrasił to wszystko magią i tajemnicą uzyskując barwną i ciekawą opowieść. Fragmenty współczesne są zarysowane równie ciekawie, a bohaterowie, nawet epizodyczni, zapadają w pamięć. Nie ustrzegł się Wojciech Zembaty pewnych potknięć, ale nie są to jakieś rażące błędy, więc można je złożyć na karb nie do końca ukształtowanego warsztatu artystycznego.

Mam nadzieję, że autor nie każe zbyt długo czekać na kolejną swoją książkę, bo szkoda by było gdyby się taki potencjał zmarnował...

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa 

Znak literanova

TOP10 - największe literackie rozczarowania

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu ma blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięć największych rozczarowań literackich!

Dzisiejsze zestawienie powinno się raczej nazywać GNIOT 10, bo o rozczarowaniach ma być. No, niestety zdarzyło mi się kilka takich... Część rozczarowań ma charakter szczegółowy - dotyczy konkretnej pozycji literackiej, natomiast część ma charakter bardziej ogólny - to raczej zjawisko okołoliterackie, ale mające wpływ na odbiór pewnych książek przeze mnie.

1. "Cień wiatru" - to jedno z największych rozczarowań ubiegłego roku. Zachęcona bardzo pozytywnymi recenzjami i ogólnym zachwytem nad książką wypożyczyłam, zabrałam się do lektury, przemordowałam kilkadziesiąt stron i... odłożyłam, bo bałam się, że mi się szczęka wywichnie od ziewania:(

2. "Walkirie"  - dawno już nie przeczytałam czegoś tak... udziwnionego? głupiego? naciąganego? Nie bardzo wiem, jak się odnieść do tej książki. Bo gdzie tu sens i logika - pomieszanie skrajnego katolicyzmu, religi pogańskiej i sekciarstwa (nie przychodzi mi niestety inne określenie na zachowanie tytułowych Walkirii...). I jeszcze na początku autor zaznacza, że historia jest prawdziwa - z całym szacunkiem, ale udar słoneczny, któremu uległ na początku swej opowieści był chyba silniejszy niż myślał i jego skutki mamy na kartach tej książki.

3. "Strażnik marzeń" - moje wrażenia z tej lektury umieściłam TUTAJ więc nie będę się powtarzać...

4. "Zwyczajny facet" - podobała mi się rozlewiskowa trylogia, zachwyciły mnie wspomnieniowe "Fikołki na trzepaku" więc złapałam kolejną książkę Kalicińskiej i... niestety - nuda, nuda, nuda... Ale o tym pisałam już TU więc jak kto ciekawy to zapraszam:)

5. "Lądowanie w Garwolinie" - uwielbiam Chmielewską, więc każdą jej książkę łapię z bibliotecznej półki bez zastanowienia licząc na dobrą zabawę. Niestety ta książka jakaś taka przekombinowana jest i humor w niej prezentowany zupełnie do mnie nie przemawia...

6. Porównywanie nowych książek do uznanych już i sławnych powieści  - pisałam o tym przy okazji książki "Teleznowela". Jest to bardzo irytujące, bo najczęściej niewiele te książki mają ze sobą wspólnego. A jeszcze te okładkowe opisy... Jakby im wierzyć to ze wszystkich stron otaczają nas same bestsellery i międzynarodowej klasy autorzy...

7. Polskie tłumaczenie tytułów - przykład pierwszy z brzegu "Dziewczyna, która pływała z delfinami" (zaznaczam, że sama książka baaardzo mi się podobała) - wszystko pięknie, poza tym, że o delfinach w książce jest ledwie parę zdań, a w oryginalnym tytule nawet śladu po tych sympatycznych ssakach nie ma...

8. Ponowne tłumaczenia klasycznych książek - tu dla przykładu wspomnę o "Władcy pierścieni" (to jedna z ulubionych książek - ale w jedynie słusznym tłumaczeniu M. Skibniewskiej), gdzie w jednej z polskich wersji "Obieżyświat został Łazikiem, B. Baggins - B. Bagoszem a hobbici nie mieszkali w Shire a we Włościach. Jeżeli już z jakiegoś powodu trzeba robić nowy przekład niechże się tłumacz trzyma z daleka od nazw własnych...

9. Lektury z opracowaniem - staram się omijać z daleka ale akurat egzemplarz „Świętoszka”, który trafił w moje ręce to była właśnie taka lektura z opracowaniem. Obok tekstu znajdowały się ikonki oraz objaśnienia wskazujące na szczególnie ważne partie tekstu oraz wiekopomne uwagi w stylu „Elmira opisuje wygląd Tartuffe’a”. Jak dla mnie było to dosyć irytujące bo po pierwsze rozpraszało uwagę, a po wtóre jeżeli ktoś czyta to chyba widzi, że to o tej osobie jest rozmowa, a nie dajmy na to o proboszczu z pobliskiego kościoła. I potem się dziwimy, że ta młodzież (na całe szczęście tylko, mam nadzieję, niewielka jej część) jakaś taka niemrawa, bez własnego zdania, leniwa… A po co się wysilać jak wszystko jest podane na tacy.

10. Autor nie mający pojęcia o realiach o których pisze - szczególnie widać to u autorów debiutujących. I tak np. książka "Doktor Karolina" opowiada o młodej pani weterynarz, która w czasie wakacji przeprowadza się  na wieś. Odniosłam wrażenie, że autorka nie ma bladego pojęcia o życiu na wsi - gdyby jakiś weterynarz wpadł na pomysł szczepienia psów w okresie żniwnym, to chyba by go wieś śmiechem zabiła, tego typu akcje przeprowadza się zimą, kiedy nie ma prac polowych. Mnie zupełnie rozłożyła sprawa likwidacji szkoły opisana w tej książce - otóż 2 tygodnie przed rozpoczęciem roku szkolnego burmistrz (normalna wiejska gmina ma zazwyczaj wójta ale tutaj jest burmistrz) postanawia sprzedać budynek szkoły i dlatego placówkę likwiduje. W związku z tym na wsi robi się pospolite ruszenie, jedna z nauczycielek postanawia zostać dyrektorem a ludzie niemal "z ulicy" w tym pani weterynarz będą uczyć dzieci. No bzdura kompletna...

Jak wytłumaczyć niewytłumaczalne zjawiska?

Po raz kolejny w ramach DKK przeczytałam książkę co do której mam trochę mieszane uczucia. Bo generalnie mi się podobała, ale...

Ale zacznijmy od początku.

Sarah Waters to brytyjska pisarka, która zadebiutowała w 1998 roku powieścią "Tipping the Velwet" (polski tytuł "Muskając aksamit" wyd. 2005). W swoim kraju popularna i nagradzana na polskim rynku pojawiła się dopiero w 2004 roku. Wszystkie jej powieści zostały wydane w naszym kraju, a sama autorka gościła w Warszawie i Krakowie  w styczniu 2007 roku przy okazji promocji książki "Pod osłoną nocy".

Ostatnia jak na razie jej powieść to wydana w 2009 roku powieść "The Little Stranger", która w Polsce ukazała się  w tym samym roku pod tytułem "Ktoś we mnie". Minimalna nawet znajomość języka angielskiego wystarczy żeby się zorientować, że polski tytuł nie ma za wiele wspólnego z oryginałem i, co stwierdzam z przykrością, również z treścią książki.

Przy okazji "Dziewczyny, która pływała z delfinami" pisałam już o tych polskich tytułach, które czasami sprawiają wrażenie  wziętych z sufitu, więc nie będę się tu powtarzać - zaznaczam tylko, że w przypadku tej książki ma miejsce taka sytuacja. 

Akcja książki umiejscowiona jest gdzieś na początku lat 50-tych w Hundreds Hall, podupadającej siedzibie niegdyś zamożnej, dzisiaj ledwie wiążącej koniec z końcem rodziny Ayresów. Narratorem jest czterdziestoletni wiejski lekarz doktor Faraday, który przypadkowo trafia do posiadłości - zachorowała pokojówka, a lekarz stale zajmujący się rodziną był nieobecny. Dla Faradaya nie jest to pierwsza wizyta we dworze - był tam raz, jako małe dziecko, w czasach jego świetności. W pamięci zachował obraz pięknego, tętniącego życiem domu, zadbanych ogrodów i parku natomiast jego oczom ukazały się zarośla, zachwaszczony podjazd i dom, który był o krok od całkowitej ruiny. W Hundreds Hall mieszka wdowa po pułkowniku Ayresie z dwójką dorosłych dzieci i jedną służącą. Roderick  Ayres służył w czasie wojny w lotnictwie, jego samolot został zestrzelony a on sam ledwie uszedł z życiem, ale został kaleką. Caroline Ayres to niezbyt ładna ale inteligentna młoda kobieta, która stara się zachować jak najwięej z rodowego dziedzictwa - co prawda oficjalnie głową rodziny jest jej brat, ale kalectwo, przeżycia wojenne i depresja na którą cierpi skutecznie przeszkadzają mu w spełnianiu obowiązków.

Przypadkowe spotkanie staje się podstawą do bliższej znajomości pomiędzy Ayresami i Faradayem, a doktor staje się świadkiem tajemniczych i coraz bardziej niebezpiecznych zdarzeń mających miejsce w domu a które w pewnej chwili doprowadzają do tragedii.

Autorka w swojej książce buduje nastrój grozy, trochę na podobieństwo powieści gotyckiej. Przyznam, że miałam kilka pomysłów na temat "kto, jak i dlaczego" organizuje nieszczęśliwe wypadki we dworze jednak żadna z moich teorii się nie sprawdziła i zakończenie mnie zaskoczyło. W powieści jest bardzo dużo opisów domu, poszczególnych pomieszczeń, otoczenia które służą do potęgowania wrażenia - rozumiem zamysł autorki, jednak chyba troszkę przedobrzyła i są fragmenty, które spokojnie mogła sobie darować. Co jeszcze uderza w tej książce to minimalna ilość dialogów, tylko tam gdzie są one niezbędne, przez co opowieść faktycznie przybiera kształt wspomnień snutych przez doktora Faradaya jakiś czas po opisywanych zdarzeniach.

Na uwagę zasługuje też okładka polskiego wydania książki - fotografia w sepii ukazuje piękny wiktoriański dom, jednak przy dokładniejszej analizie widać, że to tylko złudzenie, a budynek jest mocno zniszczony i zaniedbany.

Nie bardzo umiem jednoznacznie ocenić tej książki, bo spodziewałam się po niej czegoś innego - może więcej akcji, jakichś sensacyjnych zwrotów, odkrywania tajemnic sprzed lat a dostałam historię co prawda z dreszczykiem ale jednak bardziej powieść psychologiczno-obyczajową. Na plus tej książki należy zapisać świetnie uchwycony portret angielskiego ziemiaństwa, które nie bardzo potrafi się przystosować do powojennej rzeczywistości co jest szczególnie widoczne w zderzeniu z nowobogacką rodziną, która kupuje dom w okolicy i planuje jego przebudowę w nowoczesną willę, ignorując zupełnie tradycję.
Sumując jednak wszystkie plusy i minusy oceniam tę książkę pozytywnie - po szkolnemu czwórka z plusem.

Wydaje mi się, że "Ktoś we mnie" to jedna z tych powieści, którą każdy czytelnik odbierze na swój sposób i może się zdarzyć, że zupełnie inaczej ją zakwalifikuje - jako powieść psychologiczną, powieść obyczajową, horror lub jeszcze inaczej. I chyba dlatego jest to książka po którą warto sięgnąć.

Moja tfurczość radosna:O)

No muszę się pochwalić, bo chyba pęknę ze szczęścia:O)

Od dnia dzisiejszego będę zadzierać nosa, woda sodowa będzie mi w głowinie buzować, zrobię się wredna i zarozumiała.... ponieważ szerokie gremium krytyków dostrzegło mój talent poetycki i przyznało mi pierwszą nagrodę w konkursie literackim. Co tam jakieś Noble, Niki, Bukery i inne snobistyczne wyróżnienia - ja mam nagrodę z rąk (klawiatur) blogerów, którzy oddali głos na mój wiersz w konkursie "JIKowa tytułomania".

Dla tych co może jeszcze nie wiedzą o co chodziło - trzeba było stworzyć tekst na dowolny temat w którym w maksymalnie pięciu zdaniach trzeba było użyć minimum dziesięciu tytułów utworów J.I. Kraszewskiego - mnie udało się tych tytułów wcisnąć... 50 sztuk.

Oto mój poemat (tytuły utworów JIK-a są podkreślone:

Nad modrym Dunajem chata za wsią stała

Całe życie biedna Ada w niej mieszkała -

Stara panna herod-baba, choć serce ze złota,

Skarb, którego nie dostrzegła miejscowa hołota,

A wraz z nią dziadunio pan Karol Zadora,

I Ewunia, jej macocha na suchoty chora.

Aż tu jedna noc majowa złączyła dwa światy -

U babuni spotkał Adę Żeliga bogaty,

który, chociaż ładny chłopiec jednak szaławiła,

ponoć szpieg i emisariusz (Macocha mówiła),

nie wiadomo Żyd czy Moskal, wielki nieznajomy,

Jak banita, na tułactwie, pan z panów rodzony.

Obiecywał złote jabłko, niebieskie migdały

Ciche wody, świat i ziemia też być dla niej miały,

Kamienica w długim rynku i pałac pod blachą,

Lublana jesienią a pod włoskim niebem lato,

I Latarnia czarnoksięska, i inne dziwadła –

Tak szalona staropolska miłość ich dopadła.

Pożałował pan Walery szybko miłosnego szału

Interesa familijne sprawdził i się okazało,

Że majątkiem żonki tylko stary barani kożuszek,

Szybka w oknie, cztery lalki i książka „Kopciuszek”,

Jej serce i ręka, jakieś dwie wstążeczki,

A milion posagu to tylko bajeczki.

JIK pewnie tę historię lepiej by opisał,

Ze trzy tomy w rękopisie w tydzień by napisał,

Lecz niestety już dość dawno odszedł z tego świata

Więc historię Anek spisał – kawał literata.

Pozostałe nagrodzone prace można przeczytać TUTAJ a wszystkie utwory zgłoszone do konkursu są TU . 

TOP10 - z kim na randkę?

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu ma blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Dziś przyszła pora na... Dziesięciu bohaterów, z którymi wybrałybyśmy się na randkę!

O matko, ale trudny wybór. Żeby nie było jednostajnie (tylko Tolkien, Sienkiewicz i Jane Austen) postanowiłam się ograniczyć tylko do jednego bohatera danego autora. Kolejność alfabetyczna, bo też nie potrafię tych facetów jakoś ustawić wg sympatii. 

Kurczę, nawet sobie sprawy nie zdawałam, że ja taka kochliwa jestem...

Aragorn

No tu miałam problem Aragorn czy Legolas? Po długim namyśle wypadło na Aragorna. Dlaczego? Chyba przeważyło to, że Aragorn jest postacią bardziej rzeczywistą niż Legolas - nie chodzi o to, że ten drugi jest elfem, tylko jakoś bardziej rozumiem Aragorna ze wszystkimi jego rozterkami i wątpliwościami niż idealnego elfiego wojownika. A poza tym nieco chmurna uroda Aragorna bardziej trafia w mój gust;) 

Bohun

Niech kto mówi co chce - może to i zdrajca, ale jak on kochał Helenę... Dla niej gotów był poświęcić wszystko a ona durna wybrała takiego nijakiego Skrzetuskiego. Zawsze uważałam, że Sienkiewicz był dla Jurka Bohuna bardzo niesprawiedliwy. A jak jeszcze w zbiorowej świadomości zyskał on twarz Aleksandra Domagarowa to mam 100% pewności - tylko Bohun, żaden Skrzetuski (chociaż Żebrowskiego też lubię).

D'Artagnian

Zabijaka o szlachetnym sercu, a na dodatek królewski muszkieter to mój ulubiony bohater z powieści Aleksandra Dumasa. Odwaga, brawura, lojalność wobec przyjaciół - te cechy zyskały mu moją sympatię.

Dirk Pitt

Najpopularniejszy bohater książek C. Cusslera. Zielonooki przystojniak, odważny, pomysłowy, z ogromnym poczuciem humoru, potrafi znaleźć wyjście z każdej, nawet całkiem beznadziejnej sytuacji... Z nim po prostu nie może być nudno:)

Dwukwiat

Taki trochę naiwny misio. Ma jedną cudowną cechę - nie martwi się na zapas, przyjmuje życie takim jakie jest i z uśmiechem czeka co będzie dalej, nawet w sytuacjach wydawałoby się beznadziejnych. I to mi się w nim ogromnie podoba, bo ja staram się postępować tak samo. Jest jeszcze kilku innych bohaterów Pratchetta, którzy wzbudzają moją sympatię ale to z Dwukwiatem rozumielibyśmy się chyba najlepiej.

Fitzwiliam Darcy

Dlaczego on? No bo pan Darcy to pan Darcy... Czy trzeba dalej wyjaśniać?
I choćby było jeszcze 153 nowe adaptacje tej książki to jedynie słuszny wizerunek stworzył widoczny na fotografii Colin Firth.

Jack Ryan

To mężczyzna idealny. Inteligentny, odważny, honorowy, lojalny - aż nierzeczywisty. Ma tylko jedną wadę... nie, właściwie trzy wady - żonę i dwójkę dzieci...

Jaskier

To zdecydowanie najsympatyczniejszy z bohaterów wiedźmińskiej sagi. I najrozsądniejszy. I piwo lubi. I nie ma problemów emocjonalnych. I pewnie jeszcze jakieś inne pozytywne cechy by się znalazły, ale jak dla mnie to te są najważniejsze;)

Lincoln Rhyme

W niepełnosprawnym bohaterze książek J. Deavera fascynuje mnie nieprzeciętna inteligencja. 

Bo facet z którym mogłabym się umówić na randkę nie musi być przystojny (choć jest to bardzo miły bonus) ale nie może być pozbawiony inteligencji. A w Lincolnie cenię jeszcze to, że pomimo nieszczęścia, które go spotkało nie zamknął się w sobie tylko stara się jakoś funkcjonować i wykorzystać to co los stawia na jego drodze. 

Paul Atryda

W Paulu z "Diuny" zadurzyłam się kiedy obejrzałam ekranizację z Kylem McLachlanem. Książkę przeczytałam kilka miesięcy temu i stan zakochania mi się tylko pogłębił. To facet na którym można polegać. A że jest trochę neurotyczny? A kto by nie był po takich przejściach? Swoją drogą muszę przeczytać resztę Kronik Diuny...